SYSTEM CYFROWY GSM

Nokia, w latach dziewięćdziesiątych minionego stulecia, wyznaczyła zupełnie nowy trend w dziedzinie rozwoju technologicznych wynalazków. Fiński koncern systematycznie od początku owej dekady zaczął poszukiwać właściwych rozwiązań, aby wypuszczane przez niego na rynek urządzenia elektroniczne odznaczały się jak najmniejszymi rozmiarami. W konsekwencji tego pojawiła się swego rodzaju moda na miniaturyzację. W efekcie regularnie prowadzonych prac doszło natomiast niewiele później do opracowania pierwszego pochodzącego właśnie od Nokii – mikrotelefonu. Nieprzypadkowo więc pojawiło się to właśnie określenie, ponieważ pojęcie „mikro” w tym zakresie było nawiązaniem do specyfiki budowy nowego telefonu Nokii. Przedsiębiorstwo zrezygnowało z wytwórstwa klasycznych „cegieł” telefonicznych, na rzecz takiego modelu w pionierskim wydaniu, który udało się konsumentom wrzucić do kieszeni odzieży czy torby. Telefon ten dawało się nie tylko poręcznie przechowywać, ale też bezproblemowo chować, aby nie wypadał, nie uwierał w nogę, noszony w spodniach, czy też nie wystawał i nie był narażony na uszkodzenia mechaniczne podczas transportowania go w torbie czy plecaku. Nie była również byle jak wyznaczona nazwa tego telefonu, a mianowicie – „1011”. Powodem takiej symboliki była data premiery, a więc dzień dziesiątego listopada. Cechą typową dla tejże komórki było opracowanie systemu cyfrowego pracy, a więc GSM. Podczas gdy inne telefony komórkowe działały jeszcze, używając w tym celu sieci analogowej, Nokia wyszła na przód, proponując system GSM.

Źródło: